Meşe Palamudu Kitap Kulübü Benim canım ilk kulübüm. İsmi de çok sevimli değil mi? Bir yıldan fazla oldu tanışalı. Sevgili Esra getirdi bizi bir araya. Her ay belirlediğimiz kitapları okuyor ve sonra da kitaplar hakkında konuşmak için buluşuyoruz. Bir ay yetişkin edebiyatı, bir ay da ilk gençlik-gençlik edebiyatından okuyoruz. Kahve olmazsa olmazlarımızdan. Hem yeni mekanlar da…
Güneş Sistemi’nden dünyamıza doğru yaklaşıyoruz. Biraz daha, biraz daha. Vee bir ağaç. Kırmızı, lezzetli elmalarla dolu bir ağaç görüyoruz. Ağacın altında da elma hayali kuran hayvanlar. Bu hayallerden sonra her birinin elmalara nasıl ulaşırım konulu düşüncelerine konuk oluyoruz. Fil hortumunu uzatsa, kurbağa zıplasa, kirpi şişirdiği balonlarla havalansa, geyik de merdivenle tırmansa olacak bu iş sanki.…
Yeni yılın ilk postası. 2019’un hediyesiydi bana ağaçlar. Kırsal Çevre Derneği‘nin gönüllü güzel üyelerinden Dendroloji Okulu, Bozkır Ekolojisi Okulu ve Orman Ekolojisi Okulu kapsamında çok kıymetli eğitimler aldım. Bakış açım öyle farklılaştı ki. Ağaçlara, doğaya olan sevgim, ilgim, merakım, heyecanım kat kat arttı. Bu süreçte tanıştım Peter Wohlleben ile. Konuşmalarını, röportajlarını dinledim. Anlattığı herşeye hayran kaldım. Sonra bir…
Çook severek okuduğumuz “Çorbamda Zürafa Var”ın yazarından (aynı zamanda çizerinden?) süpper bir hikaye. Bayıldık. Harika ayrıntılar ve espriler var. Minik ne kadarını anladı bilmiyorum (Çok fazla açıklama yapınca okuma-anlama sekteye uğruyor. Her yeni okuyuşumuzda farklı ayrıntıların onun dikkatini çekeceğine inanıyorum.) ama ben çok eğlendim. Bizim tırtıl diğer tırtılları ağaca tırmanırken görünce soruyor ne yaptıklarını. “Metamorfoza…
Bizim kedi dünyayı boydan boya dolaşmaya karar vermiş. Neler görmüş neler? Bu kısım tekir kedimize kalsın. Onu görenlere odaklanalım biz. Hatta onu nasıl gördüklerine. Pisi bıyıkları, kulakları ve patileriyle hepi topu bir tekir bizimkisi. Bir tilkinin gözünde nasıldır sizce? Tombul mu tombul. Köpeğin bakış açısıyla, sıskaa, tipsiiz. Balık için buğulu, korkutucu sarı gözler. Suyun altından…
Annelik ve kaygı.. “Ahh!” dediğinizi duyar gibiyim. Hele bugün. Minik kuzumun anasınıfında, yeni okulunda ilk günüydü. Bu süreci ne kadar farkındalıkla, sükunetle, kabulle geçirmeye çalıştıysam da birazcık da olsa aklım onda kaldı. Kitabımızın kahramanı küçük bir çocuk. İsmi Memo. Memocuk biraz hasta ve annesinin de bir toplantıya gitmesi gerekiyor. Memo’nun babası “Endişelenme, çok iyi bakarım…
“”Bu bir ev mi?” “Bu bir çiçek mi?” “Bu da nedir böyle?” diye sordular. Vasya, “Bu benim sanatım,” diye cevap verdi. “Bu sana ne hissettiriyor?”” “Çatırdayan gök mavisi noktalar, kızıl kareler, fısıldayan kömür rengi çizgiler” desem zihninizde ne canlanır? Neler hissedersiniz? Renklerin şarkısını duyabilir misiniz? Renklerin sesini çizebilir misiniz? “Gürültülü Boya Kutusu” soyut resmin ilk…
Hep daha fazlasını istiyor olabilir miyiz? Gelecek kaygısı. Tüketicilik, istifçilik. Daha iyisi, daha güzeli, daha yenisine ulaşma gayreti. “An”ı yaşayabiliyor muyuz? Ya da genel olarak gelecekteki o “an”a kadar yaşamayı mı erteliyoruz? Neyin hayalini kuruyoruz? Bu hayallerimizin temelinde ya az önce saydıklarım varsa? Kendimizi kandırıyor olabilir miyiz? Yaşamımız bir oyalanmadan ibaret olabilir mi? Evet, epey…
Dünyanın bir ucunda, Kuzey Kutbu’nda, küçük evinde yaşayan, küçücük bir sincap varmış. Gürültüden, tehlikeden uzakta, kendine yetecek kadar yiyeceği, kendini ısıtacak kadar odunuyla o kışı geçirmeye yetecek herşeye sahipmiş. Biz “Bir arkadaşı olsa nasıl olurdu acaba?”diye düşünürken kapı çalıvermiş. Sincap tedirgin. Bu gelen de kim? Tehlikeli biri mi? Dost mu? Kapıyı açtığında mini minnacık bir…
“Ekşilina’nın Hayret Verici Maceraları”nı okudum. İkinci kez. Duygusal bir yolculuktu. Pek çok konu, alt başlık vardı. Aile, dostluk, bağlar,.. Ama temelinde Ekşilina’nın çok ağır bir hastalığa yakalanan annesinin vefatına kadarki süreç anlatılıyor. Yıkılma, toparlanma, eriyip gitme, çare arama, isyan, umut, kayboluş, her “an”a, her anıya sarılma ve son. Öyle güzel, öyle özel ki.. Hem kurgusu,…